امید جان خسته ام، از برمن سفرمکن
بمان به پیش من مرو، مرا توخون جگر مکن

بی تو غریب و بی کسم ، مرومرو هم نفسم
آتش سینه ی مرا ، بیا وشعله ور مکن

میان سوزو ساز خود، به چشم نیمه باز خود
به یاد محسنت دگر ، نظر به سوی درمکن

زدل که آه می کشی، مرا زغصه می کُشی
نثار قلب وجان من، زآه خود شررمکن

...