اميد خلق سايه ي عالم پناه توست
درمان درد خلق به نيمه نگاه توست
دنيا اگر که روننمايد به من چه غم ؟
سرمايه ام گدايي از بارگاه توست
تنها نبُد سپاه تو هفتاد و دو شهيد
خيل فرشتگان و رسل در سپاه توست
اي کشته ي نماز و قتيل و شهيد اشک
تو پور حيدري و ولايت گناه توست
تنها نه قلب خسته ي ما سوخت از غمت
...