امام صابران بودم، خمیدم
جدا از شاخه شد یاس امیدم
چو دست از جسم عباسم جدا شد
سر خود را به نوک نیزه دیدم

***
قدم چون شاخه بشکسته خم شد
که دستم بودی و دستت قلم شد
مخور غم گر علم از دستت افتاد
سرت بر نیزه دشمن عَلم شد
***

تو دیگر جز پیمبر را نبینی
لب خشکِ برادر را نبینی
از آن رو بسته شد چشم تو با تیر
...