افسرده جان گرفت ز چشمت امیدشد
هر قفل بسته نزد تو آقا کلیدشد

درسایهٔ مقام تو هرکس قدم گذاشت
خود شد مراد، تاکه به کوی ات مرید شد

اول کشیدروی خودش را به چهره ات
بعداً خدا ز چشمِ جهان ناپدیدشد

گفتنداز ازل که به دلها تو مرهمی
عباس هم رسیدُ چه خوشتر نَویدشد

هرجا که هست شور تو آنجا قیامت است
...