افتاده بودی از نفس بال و پرت می سوخت
در شعله های زهر از پا تا سرت می سوخت
خون دل تو طشت را باغ شقایق کرد
هر آه کز دل می کشیدی حنجرت می سوخت
چل سال از آن ماجرای تلخ بگذشته
اما به یاد کوچه قلب مضطرت می سوخت
لرزیدی و دیدی در آن بلوای نافرجام
که پشت در چادر نماز مادرت می سوخت
از بسکه طاقت سوز بو...