اشک را با چشم و غم‌را با دلم دمساز کن
میخرم ناز تو را ارباب من هی ناز کن

از تَهِ جام خودت یک جرعه مِی رزقم بده
هستی ام را مست مینایِ میِ شیراز کن

از درِ بیتت مرا با مال دنیا رد نکن
از خودت من را بدان و با خودت همراز کن

چون ندارم طاقت ماندن به پای عشق تو
هرکجایی که بریدم تو ز نو آغاز کن

من گرفتا...