اشراق ازل آتش طور سحرش شد
مژگان بهشت از سر شب رفتگرش شد

نور جبروت است چراغ لب بامش
بال ملکوت است که فرش گذرش شد


این پیر خلیل است دویده به طوافش
این مرد کلیم است که مات شجرش شد

تا قرب خدا رفت کسی که سر سفره
مهمانِ دوتا پاره ی نان سفرش شد

یک عمر جزامی سر این سفره نشسته است
این شأن حسن بود که مثل ...