از کودکی با درد غربت آشنا شد
موی سفیدش یادگار کوچه ها شد

مرثیه ی تنهایی اش صد آه دارد
در سینه ی خود روضه ای جانکاه دارد

در بغض و غم همدرد مادر بود آن روز
دلخوش به آن شد ، مردِ مادر بود آن روز

روزی که دنیا در نگاهش تیره شد رفت
نامحرمی بر مادر او خیره شد رفت

زخم دلش از دست این مردم نمک خورد
در پیش...