از ناله در فِراقت من دست بر ندارم
« چون ابرِ در بهاران » جز چشم تر ندارم

من در میان یاران ، در بین غمگساران
از کوی بی قراران عزم سفر ندارم

ویرانه ام که بی تو گلخانه ام که بی تو
پروانه ام که بی تو من بال و پر ندارم

بار فِراق بر دوش آوای وصل در گوش
چون شمعِ گشته خاموش اشک بصر ندارم

بر خاک طلعت من...