از غروبی که حرم غارت شد
در دلم سرّ مگویی دارم
خیمه هامان همگی غارت شد
ای پدر سوخته مویی دارم

من همان دخترک ناز توام
که سر زانوی تو جایم بود
تا که چادر به سرم می کردم
شوق لبخند تو دنیایم بود

تا که می آمدی از در بابا
دخترت جانب تو رومی کرد
شانه می کرد سر موی تو را
وَ گل روی تو را بو می کرد

امشبی ...