از عرش بهر دیدن مولا ، رسید و رفت
بر دوش ، بار حزن علی را کشید و رفت

تا بستری نبود ، علی روبراه بود
نه سال بین جانِ علی جان تپید و رفت

باور کنید زخمِ دلش بستریش کرد
از غصه ی امامِ زمانش خمید و رفت

پروانه وار دور علی بود تا که بود
چون شمع پای غربتِ مولا چکید و رفت

قول ست پشتِ در پسرش ...