از روز ازل نام رضا را که شنیدیم
بس جام می از باده ی آن شاه چشیدیم
با حال غریبانه به سویش که دویدیم
جز مهر و وفا از شه این خانه ندیدیم
ما جمله گدایان غریب الغربائیم
از روز ازل ریزه خور خوان رضائیم

این مرغ گرفتار که سوی تو پریده
چشمش همه جا مهر دلاویز تو دیده
یک عمر فقط باده ی ناب تو چشیده
بنگر که ف...