از خانه اتْ اى دوست نشانى كه ندارم
من ماندمُ اين ، تاب ُ توانى كه ندارم

با يادِ تو ُ زلفِ دوتايت كه بسازم
ميسوزم از اين يادُ ، از آنى كه ندارم !

در جَزْر ُ مَدِ شعله ى اين آتشِ هجران
دارى خبر از نيمه ى جانى كه ندارم ؟!

جانِ جگرم آب شد از چشمِ ترم ريخت
جان گفتم ُ اى كاش بدانى كه ندارم
...