از جلالش طاق کسری را ترک انداختند
آسمان مکه را چون روز روشن ساختند
عرشیان بر حسن رویش یکسره دل باختند
بیرقی در عرش با نام شما افراختند

کل هستی از غمش مشغول نای و نوش شد
بحر ساوه خشک شد آتشکده خاموش شد


هم چراغانی شده از نور انجم آسمان
هم به خاک پاش فرشی از نگین و اختران
نغمه داوود پیچیده ...