از تشنگی هرگز نبودی زار و بی تاب
رفتی به میدان نه به قصد خواهش آب

رفتی چراغ کوچکی باشی در این راه
رفتی که دستی را بگیری از دل چاه

رفتی که آزادی ببخشی محبسی را
از جهل شاید بازگردانی کسی را

حیدر شدی بر منبری از دست بابا
با چشم‌هایت خطبه خواندی ، آه، اما

غیر از سپیدی گلویت را ندیدند
آن خطبه‌های روشنت را سر بریدند

از هم جدا شد جمله‌ها پای گلویت
خون دجله می‌شد در بلندای گلویت

کینه دل تیر سه پر را سخت می کرد
خوابیدنت کار پدر را سخت می‌کرد

یک دست او گهواره جنبان سرت بود
دست دکر گهواره بهر پیکرت بود

در چشم‌هایش تیره می‌شد روز روشن
نه جان ماندن داشت و نه روی رفتن

شمشیر کارش قبر کندن شد ولی حیف
مادر کنارت گفت با آه ، از علی حیف

لطفی ندارد بی تو دیگر منزل من
چشمان خود را باز کن نور دل من

با تو سخن بسیار دارم تا بگویم
قنداقه‌ی خونیت را باید بشویم

خشک است مادر جان چرا دور دهانت
از حنجرت بیرون چرا زد استخوانت

برگرد و باری از غمم بردار مادر
تلقین و تدفین من است انگار مادر

زود است حالاها برایت سوگواری
در خاک خوابیدی چرا ؟ گهواره داری

سعیده کرمانی