از ازل خورده لبم بر نمک و نان حسن
سفره ای نیست مگر سفره ی احسان حسن

افتخار است گدائی در خانه ی او
بی نیاز از همه هستند گدایان حسن

حاجتی دارد اگر نوکر درگاه حسین
به یقین می شود او دست به دامان حسن

جگرش خون شده از طعنه و از زخم زبان
نیست جز زهر جگر سوز که درمان حسن

درد دل می کند و خون...