از آنروزی که چشمم را درین غمخانه وا کردم
نگاه خویش را ، با گنبد تو آشنا کردم

غمی که جای خود را در درون سینه وا می کرد
چو دیدم گنبدت را ، از دلم او را جدا کردم

شدم چون پای بند گنبد و صحن و سرای تو
دلم را از گرفتاری این دنیا رها کردم

ضریح دلنوازت شد انیس و مونس جانم
که کم کم دردهایم را در آغوشت دوا...