از آشيان سوخته پر زد كبوترم
اين درد با كه گويم و اين غم كجا برم

ياد آورم ز كوچه و سيلى و ميخ در
و از خاطرات غنچه نشكفته پرپرم

با دست بسته كاش نمى‏ديدم اى خدا
مى‏زد مغيره فاطمه را در برابرم

خون مى چكد ز ديده گلميخ در هنوز
شرمنده است از من و پهلوى همسرم

ديوار و در حكايت تنهايى من است
...