از آتش زهر ستم بس که کبابی
درحجره خاموش خودشمع مذابی

بیرون حجره هلهله برپاست، امّا
داری میان غُربت خود انقلابی

ازگلشن سرخ شهادت تا به فردوس
بهر عروج آماده و بی صبرو تابی

دیگر نمی خواهی بمانی،ورنه درعرش
پُرنورتر از هردعای مستجابی

مانند جد خود نهادی چهره برخاک
تا بر همه گویی تو پور بوتراب...