آهی کشید و صورت خود استتار کرد
با یک اشاره هم طلب اعتذار کرد

می خواست دم نیاورد و سیل حادثه
یکباره پرده های دلش را کنار کرد

با سرفه ای شبیه سبویی شکسته شد
خون از لبش جهید و غمش را هزار کرد

هر سرفه می شکافت دلش را چو خنجری
خون طشت را شبیه گل و لاله زار کرد

آرام می نمود ولی ضجه ای دگر
تاثیر زهر را...