آن دختری که نزد ِ خدا اعتبار داشت
نامش سکینه بود، شکوه و وقار داشت

بنت الحسین ، دخترِ دردانه ی رباب
این کیمیای عشق هزاران عیار داشت

مشتاقِ دیدنِ پدرش بود صبح و شام
مانندِ گل همیشه هوای بهار داشت

آن خانه ای که جای رباب و سکینه بود
آن جا دلِ حسین همیشه قرار داشت

مانندِ عمه زینبِ خود بود زی...