آنکه می بوسید جبریل امین خاک درش
سردرآورد از تنور خانه ی خولی سرش

خواهرش دنبال او میگشت در مقتل ولی
یافت او را در تنور نیمه روشن مادرش

هرتنوری که غروبی داخلش نان پخته اند
قدری آتش هست تا شب در دل خاکسترش

دود می‌شد خاطرات مادرش کنج تنور
روی مویش میچکید اشکِ دو چشمان ترش

همسر خولی دگرگون...