آنکه با دست خودش پرچم ماتم را داد
بر سرِ سفره یِ خود روزیِ عالم را داد

اوّل ماه عزا اشک دو چشمم را دید
به غلام حرمش شال محرّم را داد

سوختم در عطشِ سوختن لبهایش...
وسط سینه زنی شاه خودش دم را داد

چه کریمانه به دادِ همه یِ دشت رسید
ساربان آمد و انگشتر خاتم را داد

پیرهن داد... زِره داد....