آنچنان زخم‌ گناهان به پرم افتاده
که به صد شهر‌ دگر هم خبرم‌ افتاده

هرچه را جمع نمودم سر یک غفلت سوخت
زیر پای همه حالا ثمرم افتاده

من همان شاخه سرسبز ته باغ توام
که دگر پیر شدم برگ‌و برم افتاده

بشکند پای من ای وای چه کردم به خودم
به چه جاهای بدی که گذرم افتاده

دل من جای علی بود خرابش کردم
از دلم ...