آنقدر که از ماه زمین فاصله دارد
از محضرتان دورم و قلبم گِله دارد


خیره شده چشمم به دعای سحر تو
کِی اهل دلی همچو شما نافله دارد


عشق تو مرا گوشه نشین کرده به هر جا
آواره ی روی تو مگر حوصله دارد


برسفره ی اِطعام شما چشم به راهم
لطفی به گدایت که امید صِله دار...