آمداز راه وکشیده است عبا را به سرش
وای از سینۀ سوزان و ودل شعله ورش

همچو شمعی که بسوزد زشرر آب شود
آب کرد آتش آن زهر زپا تا به سرش

حجره اش بسکه غم انگیز وملال آور بود
گرد غم بود که می ریخت زدیوار ودرش

گاه درزیر لبش ذکرخدا می گوید
گاه سوی درحجره است خدایا نظرش

هم جواد آمده بالین رضا هم زه...