آفریدند مرا سینه برایت بزنم
هرکجا نام تو آمد به لبم شد وطنم

عزت این است که با روضه یِ تو جان بدهم
دولت این است که از غصه یِ تو جان بکنم

گاهگاهی به خودم از ته دل می گویم
که من از اهل بکاء مثل حسین وحسنم

شده ام حیدری و پای علی می مانم
مادرم خواسته که فاطمیه سینه زنم

...و بلافاصله یاد عملم می افتم
...