آفتابا، نکند پنجه برویت زده اند
نیزه ها، بوسه به رگ های گلویت زده اند

وقتِ دیدارِ تو ای نور، به دروازه شهر
دیدم از دور، چه بَد سنگ برویت زده اند

نیست بی بهره از این جور و جفا، قافله اَت
بر سرِ ما همگی سنگ، به کویت زده اند

دختری نیست، که یک زخم ندارد به سرش
بر زنان نیز دو صد زخم، عدویت زده ا...