آخرین یاسِ، نینوایم
راویِ داغ، ِ کربلایم

بار غم را بر شانه کشیدم
پا به پای عمه میدویدم
راس جدم را بر نیزه دیدم

آه وواویلا

پیش چشمانم، شد گرفتار
دختر زهرا،بین بازار

پردة محمل ها را کشیدند
کف زنان دورِ ما میدویدند
عمه هایم ناسزا شنیدند

آه و واویلا

از همه بدتر،شهر شام است
صحبت ار هتکِ ،احترام است...