محمدجواد شیرازی

آبرویم را سرِ این نفس، آسان می برم
مرگ را از خاطرم هنگام عصیان می برم

تشنه ی معرفتم، این سو و آن سو می روم
بهره ای اصلا از این دریای قرآن می برم؟

بنده ای حیرانم و جای کلام صاحبم
از کلام دیگران بی فکر، فرمان می برم

لوح دل، بی آب دیده از گنه عاری نشد
اشک را با غفلتم از کوی مژگان...